Geen categorie·reageren

‘Hoe heurt het eigenlijk’

….Hoe vaak heb ik het eigenlijk wel niet gedacht. Want hoe mag je jezelf voelen als het zwanger worden niet wil lukken? Hoe mag je om gaan met teleurstellingen? Praktisch gezegd; wat is normaal om te voelen?

Terugkerende teleurstelling

Voordat we onze kinderwens in vervulling wilden laten gaan had ik nooit kunnen bedenken wat voor ‘impact’ dat zou hebben op jezelf en je partner. Laat staan hoe het zou voelen om met terugkerende teleurstellingen om te gaan. Ik praat nu natuurlijk uit mijn eigen ervaring en deze gevoelens kunnen per vrouw, karakter of persoon verschillen. Ook hoe je ermee om gaat. Persoonlijk voel ik me verdrietig als ik weet dat ik weer niet zwanger ben. Ik kan van nature veel nadenken en uiteindelijk gaan doem denken. Dat erken ik ook van mezelf en dat kan mijn valkuil zijn. Gelukkig heb ik een vriend waar ik veel mee kan praten en die mij heel goed kent. Ik weet dat ik ergens weer de knop om moet draaien om met ‘positiviteit’ door te gaan. Dat gaat mij de laatste tijd ook wel goed af.
Hoe mag ik reageren?

Ik heb mezelf regelmatig afgevraagd hoe ik ‘mag’ reageren als ik weer niet zwanger ben. In de week naar het ‘spannende’ moment probeer ik er zo weinig mogelijk mee bezig te zijn. Ja. Het klinkt makkelijker dan gezegd maar ik weet nog goed dat toen we pas waren begonnen ik er te op gefocust was. Ik heb alle kwaaltjes wel gevoeld. Nu moet ik zeggen dat het wel aardig lukt om er zo min mogelijk mee bezig te zijn. Als uiteindelijk blijkt dat ik niet zwanger ben blijft dat een teleurstelling hoe je het ook wend of keert. Ik ben er ook elke keer wel weer verdrietig over. Het blijft een terugkerend ‘verhaal’. 

Jaloezie?

Ook zal je zien dat er in mijn omgeving in de tussentijd dat wij voor onze kinderwens gaan, er een aantal vrienden en familie hun eigen zwangerschapsaankondiging hebben gedaan of inmiddels al een baby hebben. Ik gun het iedereen, en dat meen ik uit de grond van mijn hart, laat ik dat voor op stellen. Maar het blijft ergens een steek. Wat zijn die gevoelens? Jaloezie? Verdrietig? Boos? Mag dat wel? Is dat wel normaal? Hoe vaak ik dat mezelf wel niet heb afgevraagd. Aangezien ik nog nooit een boek ben tegen gekomen met ‘Weer niet zwanger voor Dummies’ denk ik eigenlijk dat uit eigen ervaring het antwoord simpelweg ‘ja’ is. Ik ben ook maar een mens en als je met zo’n verlangen je het dichtbij in je omgeving wel ziet gebeuren, doet dat ergens toch een beetje zeer. In sommige gevallen weet ik dat het binnen een of twee pogingen is gelukt (misschien vraag je je af hoe weet je dat? Sommige mensen vinden dat een prestatie dat moet worden vermeld..) oei, dat geef nog extra een steek.  

Stemmetje in mijn hoofd

Natuurlijk zegt er tegelijkertijd ook een stemmetje in mijn hoofd dat ik niet te veel moet ‘zeuren’. Ik ken in mijn omgeving ook een aantal mensen die veel teleurstellingen hebben moeten doorstaan mbt een kinderwens. Ik kan je wel vertellen; Ik heb zo’n enorm veel respect voor hen die dit mee maken!

Het mag.

Mijn conclusie; Ik denk dat het belangrijk is dat je van jezelf erkent dat je deze gevoelens hebt. Het mag.