Geen categorie

Even geduld alstublieft..

Afwachten. Eigenlijk bestaat een kinderwens alleen maar uit wachten. Wachten op de eisprong, wachten tot de 2 weken voorbij zijn, wachten op een menstruatie of wachten tot ik hopelijk ooit voor de eerste keer in mijn leven een positieve zwangerschapstest in mijn handen hebt.

Best wel even wennen..

Omdat momenteel mijn cyclussen kort op elkaar zijn, waar ik super blij mee ben, is voor mij het ‘wachten’ veel korter geworden. In het begin een vreemde gewaarwording aangezien ik maar 5 keer in het jaar mijn menstruatie kreeg. Dat betekend dat voor mij de eisprong en mentruatie ook veel vaker voor komt. Best wel even wennen maar wel heel fijn. Ik ben er zeer dankbaar voor. 

Luxe

Vroeger nam ik maar de gok wanneer ik ongeveer mijn eisprong kon verwachten en mede daardoor was het wachten veel langer. Nu voelt het als een ‘luxe’ dat het wachten veel korter op elkaar zit. Ondanks dat ik wil benadrukken dat ik onwijs dankbaar ben voor deze korte cylussen (als dat al niet duidelijk was;) vond ik het in het begin soms wel lastig om af te wachten. Ik merkte dat ik erg gefocust op mijn lichaam was en daardoor heb ik onderhand wel alle ‘kwaaltjes’ gevoeld.

Zwangerschapstesten versleten

Ik moet bekennen dat ik inmiddels aardig wat zwangerschapstesten heb versleten. Achteraf gezien ook best wel onnodig veel maar toch hoopte ik telkens op dat 2de streepje. Ik begon meestal al een paar dagen voordat mijn menstruatie zou moeten beginnen. Bij een negatief resultaat zei ik telkens tegen mezelf dat het misschien over 2 dagen wel positief kon worden. Het komt erop neer dat je eigenlijk op dat moment nog geen zekerheid hebt. Ik weet het nu en probeer het ook gewoon niet te doen. Het beste voor mezelf is om gewoon te wachten tot de dag (of mooier) na de NOD.

 Je wordt er niet ‘meer’ zwanger van

Ik denk dat ik alle ‘kwaaltjes’ in het begin wel heb gevoeld. Dan is alles nog nieuw en spannend. Alleen het lastige is dat ‘menstruatiekwaaltjes’ veel lijken op ‘zwangerschapskwaaltjes’. En oh het internet, google is mijn grote vriend. Hoe vaak ik daar wel niet alles heb opgezocht over zwangerschap(kwalen). Onderhand kan ik mijn conclussie daar wel uit trekken; je wordt er niet ‘meer’ zwanger van.

Wat heb ik geleerd 

…Het klinkt veel makkelijker dan gezegd maar om eigenlijk simpelweg te wachten tot dat mijn menstruatie door komt. Voor mijn gevoel ken ik mijn lichaam goed en merk ik ook gauw genoeg of ik wel of niet zwanger ben. Ik moet zeggen sinds ik dit zo doe geeft het mijzelf veel meer rust. Eigenlijk doe ik nu pas echt een test als ik ‘overtijd’ zou zijn. Maar dit is tot op heden nog niet voorgekomen. Maar hierbij wil ik wel benadrukken; je moet doen waar jij je goed bij voelt.

 

Geen categorie·reageren

‘Hoe heurt het eigenlijk’

….Hoe vaak heb ik het eigenlijk wel niet gedacht. Want hoe mag je jezelf voelen als het zwanger worden niet wil lukken? Hoe mag je om gaan met teleurstellingen? Praktisch gezegd; wat is normaal om te voelen?

Terugkerende teleurstelling

Voordat we onze kinderwens in vervulling wilden laten gaan had ik nooit kunnen bedenken wat voor ‘impact’ dat zou hebben op jezelf en je partner. Laat staan hoe het zou voelen om met terugkerende teleurstellingen om te gaan. Ik praat nu natuurlijk uit mijn eigen ervaring en deze gevoelens kunnen per vrouw, karakter of persoon verschillen. Ook hoe je ermee om gaat. Persoonlijk voel ik me verdrietig als ik weet dat ik weer niet zwanger ben. Ik kan van nature veel nadenken en uiteindelijk gaan doem denken. Dat erken ik ook van mezelf en dat kan mijn valkuil zijn. Gelukkig heb ik een vriend waar ik veel mee kan praten en die mij heel goed kent. Ik weet dat ik ergens weer de knop om moet draaien om met ‘positiviteit’ door te gaan. Dat gaat mij de laatste tijd ook wel goed af.
Hoe mag ik reageren?

Ik heb mezelf regelmatig afgevraagd hoe ik ‘mag’ reageren als ik weer niet zwanger ben. In de week naar het ‘spannende’ moment probeer ik er zo weinig mogelijk mee bezig te zijn. Ja. Het klinkt makkelijker dan gezegd maar ik weet nog goed dat toen we pas waren begonnen ik er te op gefocust was. Ik heb alle kwaaltjes wel gevoeld. Nu moet ik zeggen dat het wel aardig lukt om er zo min mogelijk mee bezig te zijn. Als uiteindelijk blijkt dat ik niet zwanger ben blijft dat een teleurstelling hoe je het ook wend of keert. Ik ben er ook elke keer wel weer verdrietig over. Het blijft een terugkerend ‘verhaal’. 

Jaloezie?

Ook zal je zien dat er in mijn omgeving in de tussentijd dat wij voor onze kinderwens gaan, er een aantal vrienden en familie hun eigen zwangerschapsaankondiging hebben gedaan of inmiddels al een baby hebben. Ik gun het iedereen, en dat meen ik uit de grond van mijn hart, laat ik dat voor op stellen. Maar het blijft ergens een steek. Wat zijn die gevoelens? Jaloezie? Verdrietig? Boos? Mag dat wel? Is dat wel normaal? Hoe vaak ik dat mezelf wel niet heb afgevraagd. Aangezien ik nog nooit een boek ben tegen gekomen met ‘Weer niet zwanger voor Dummies’ denk ik eigenlijk dat uit eigen ervaring het antwoord simpelweg ‘ja’ is. Ik ben ook maar een mens en als je met zo’n verlangen je het dichtbij in je omgeving wel ziet gebeuren, doet dat ergens toch een beetje zeer. In sommige gevallen weet ik dat het binnen een of twee pogingen is gelukt (misschien vraag je je af hoe weet je dat? Sommige mensen vinden dat een prestatie dat moet worden vermeld..) oei, dat geef nog extra een steek.  

Stemmetje in mijn hoofd

Natuurlijk zegt er tegelijkertijd ook een stemmetje in mijn hoofd dat ik niet te veel moet ‘zeuren’. Ik ken in mijn omgeving ook een aantal mensen die veel teleurstellingen hebben moeten doorstaan mbt een kinderwens. Ik kan je wel vertellen; Ik heb zo’n enorm veel respect voor hen die dit mee maken!

Het mag.

Mijn conclusie; Ik denk dat het belangrijk is dat je van jezelf erkent dat je deze gevoelens hebt. Het mag.

Geen categorie

‘Goed bedoelde adviezen’

Toen wij anderhalf jaar geleden de stap hadden genomen om zwanger te willen worden, had ik nooit kunnen bedenken in wat voor roller coaster wij terecht zouden komen. Hoeveel ‘goedbedoelde adviezen’ heb ik al wel niet gehoord. De mensen uit onze omgeving willen er vaak wel een oplossing voor geven. Hieronder mijn top 5 van ‘goedbedoelde adviezen’ die ik heb gekregen. Neem het met een tikje humor;)

1. ‘Je moet er niet teveel mee bezig zijn!’

Dat is de oplossing!..maar ergens wel een beetje lastig als je ziekenhuis in en uit gaat. Om vervolgens met je (excuses voor de taal) benen wijd te liggen en om door middel van een inwendige echo te zien of je eicellen al aan het groeien zijn. Om vervolgens een paar dagen later weer terug te komen. Ook wel lastig om ‘er niet teveel mee bezig te zijn’ als je clomid moet gebruiken op bepaalde dagen om je eisprong op te wekken. Om dan al niet te spreken over dat je precies weet wanneer de vruchtbare dagen er zijn. Maar goed ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn.

2. ‘Er zijn zoveel mogelijkheden¬†tegenwoordig’

Mee eens. Maar het feit dat je als vrouw naar een ziekenhuis moet voor je eigen vruchtbaarheidsproblemen is al een grote stap. En dan moeten de medicijnen en/of behandelingen ook nog aan slaan. Kortom; veel spanning.

3.’Je bent nog jong, je hebt nog alle tijd’

Mijn mening; hoe jong of hoe oud je bent maakt voor mij niet uit als je een kinderwens hebt. Je hebt die wens en het blijft die lange periode net zo pijnlijk als het niet lukt voor een (in hun begrippen) ‘jongere’ vrouw. Ik begrijp natuurlijk wel dat bijvoorbeeld een vrouw van 35 in een lastigere positie zal zitten als een vrouw van 26.

4. ‘laat het los’

Oke…vind ik persoonlijk een vervelende opmerking, zeker vanuit iemand die niet precies weet wat het medische traject inhoud. Dat zegt al genoeg denk ik. Ik heb liever dat je zegt dat het gewoon in de Oer Hollandse taal mooi ‘kl*te’ is dan dat ik het ‘los moet laten’.

5. ‘Het komt uiteindelijk wel goed’

Hoe weet je dat zo zeker? Heb je een glazen bol? In alle eerlijkheid ben ik op een punt dat je niet zeker weet of het goed komt. Natuurlijk blijf ik gewoon positief en gaan we ervoor. Maar als je in zo’n traject zit wekt voor mij bovenstaande alleen maar irritatie op. Het is lief bedoelt, maar het is voor mij geen geruststelling.

Bovenstaande opmerkingen krijg ik geregeld te horen, herken jij je ook in deze opmerkingen of krijg je andere opmerkingen te horen? advies

 

Geen categorie

Mijn Leven met PCOS (deel 1)

*deze Blog is geschreven uit persoonlijke ervaring en gevoelens.

Mijn verhaal begon toen ik een jaar of 14 was. Veel meisjes om mij heen werden voor het eerst ongesteld. Ik was er zelf nog niet zo heel erg mee bezig. In deze periode was ik mezelf nog erg aan het ontdekken. Ik weet nog heel goed dat ik bij een vriendin aan het logeren was toen ik voor het eerst ongesteld werd. Als meisje blijft dit een behoorlijke verandering richting het ‘vrouw’ worden.

Menstruatie bleef uit

De tweede keer dat ik ongesteld werd moet zo’n anderhalf jaar later zijn geweest. Ik weet nog goed dat ik toen al als meisje de onzekerheid had over de werking van mijn lichaam. Tijdens de gymlessen hoor ik de meiden nog ‘zeuren’ over dat ze ‘weer eens ongesteld waren’ en ‘hoe pijn het deed’. Het enige wat ik toen kon denken; ‘had ik dat maar’. In die periode heb ik het gelaten voor wat het is. Ik werd zo hooguit 2 of 3 keer ongesteld in het jaar.

De stap naar de dokter

Op mijn 18e heb ik ,toen mijn menstruatie nog steeds zeer onregelmatig was, de stap gezet om naar de dokter te gaan. De dokter heeft mij toentertijd door gestuurd naar de gynaecologie. Ik kreeg een inwendige onderzoek en er werd bloed afgenomen. Later kwam de uitslag. Ik weet het moment nog goed dat ik met de dokter aan de telefoon zat toen hij de uitslag door gaf dat ik PCOS had. De gynaecoloog gaf toentertijd aan dat ‘ik mij geen zorgen hoefden te maken over een kinderwens, daar waren vele middelen voor’. Ik was daar toen nog helemaal niet mee bezig dus liet ik dit achter mij. Wel moest ik aan de ‘pil’ om zo mijn menstruatie op gang te houden omdat ik het zo sporadisch was.

De pil

Helaas was de pil voor mij persoonlijk geen goede uitkomst. Ik merkte dat ik (zeer) gevoelig was voor de hormonen waardoor ik later ook een lichtere pil heb gekregen. Helaas zorgde deze voor vele doorbraakbloedingen. Na veel gehuil, depressiviteit en onmacht had ik besloten om met de pil te stoppen. Ik wilde kijken wat mijn lichaam uit zichzelf kon doen.

Vertrouwen in lichaam kwijt

Graag wil ik stil staan bij het feit dat ik in die periode heel erg heb geworsteld met het functioneren van mijn lichaam. Een menstruatie stond voor mij gelijk aan vrouwelijkheid. Het feit dat ik het maar 3 keer in het jaar werd heeft mij veel onzekerheid gegeven. Ik had toen het gevoel dat weinig mensen mij echt begrepen. Ik kreeg regelmatig goed bedoelde opmerkingen zoals ‘lekker hoor dat je maar zo weinig ongesteld ben’. Ik dacht als meisje altijd al door, en wilde later ook graag moeder worden daarom klopte deze opmerkingen voor mij niet.

Pcos; het blijft een Klap

Ieder zijn verhaal met pcos begint anders. Misschien kwam jij er pas later achter doordat je altijd de pil heb geslikt, maar de basis blijft altijd hetzelfde; Je lichaam doet uit nature niet wat het moet doen. Hoe je het ook wend of keert, hoe jong of hoe oud je bent, dit blijft altijd een klap waar emoties bij horen. Het is normaal dat je daar kwaad, boos, gefrustreerd of verdrietig over bent. Ik denk dat het belangrijk is dat je deze gevoelens van jezelf erkent en jezelf de kracht vind om hiermee om te gaan.

Binnenkort komt deel 2 van ‘mijn leven met pcos’ waarin ik verder vertel hoe mijn leven momenteel met pcos is en hoe we het medisch traject in zijn gegaan. Heb jij ook deze gevoelens ervaren toen je voor het eerst te horen kreeg dat je PCOS had?