Geen categorie

Mijn leven met PCOS (deel 2)

In deel 1 heb je kunnen lezen hoe ik te horen kreeg dat ik pcos heb en hoe ik daarmee om ben gegaan. In deel 2 vertel ik wat meer over hoe we er nu in staan en hoe we in het medisch traject terecht zijn gekomen.

Praten, praten en nog eens praten

Op het moment dat ik mijn huidige vriend leerde kennen, voelde ik mij regelmatig ‘ongelukkig’ om het feit dat ik pcos heb. Gelukkig had hij alle begrip en liet hij regelmatig weten dat hij, mochten we klaar voor kinderen zijn, er alles aan zou willen doen om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Daar was geen twijfel over mogelijk voor hem. Ik denk dat het goed is om dit ook goed bespreekbaar te maken met je vriend/man. Want zodra je het medische traject in gaat betekend dit ook wat voor je relatie. Het heeft mij altijd geholpen dat ik heel goed kon praten met mijn vriend en dat we op een lijn zitten. Veel praten, praten en nog eens praten.

Het moment is daar..

Ruim anderhalf jaar geleden hebben we samen besloten dat we ervoor wilde gaan. Mijn menstruatie was nog steeds heel onregelmatig maar ik wilde toch een jaar zelf proberen zonder eventuele ‘hulpmiddelen’. Uiteindelijk heb ik ook de welbekende ovulatietesten geprobeerd maar dat was ook erg lastig om te gebruiken met een onregelmatige cyclus. Ik wist niet wanneer ik mijn menstruatie zou krijgen laat staan mijn ovulatie. Ik weet wel dat ik het toen nog wel spannend vond om zwanger proberen te raken, en ik heb denk ik wel alles gevoeld wat kon lijken op een eventuele zwangerschap..

De volgende stap

Na ruim een jaar en geen zwangerschap begon ik toch wel te twijfelen of dit voor ons zou gaan werken. Omdat ik nauwelijks mijn menstruatie kreeg en wij een grote kinderwens hadden heb ik toch uiteindelijk de stap gezet om naar de dokter te gaan. Ik heb dit nog een paar keer uitgesteld omdat ik het toch te moeilijk vond om te bellen, maar tegelijkertijd was het verlangen naar een kind ook heel groot. Ik wist in mijn achterhoofd dat de kans op een zwangerschap op deze manier heel erg minimaal was. Ondertussen speelde het ook nog mee dat een aantal vrouwen in mijn omgeving zwanger waren, dan wordt je voor je gevoel nog meer met je neus op de feiten gedrukt en dat trekt je verlangen nog meer aan.

Daar zitten we dan..

Ik zie ons nog zitten. Ik wist precies wat ik moest zeggen tegen mijn dokter. Ik wist ook wat daar de uitkomst van zou worden. Een doorverwijzing naar de Gynaecologie. Hij maakte een verwijsbrief en deze kreeg ik direct mee. Ik weet wel dat ik er ‘klaar’ voor was. Ik accepteerde dat ik de ‘hulp’ nodig had. Als dat een zwangerschap als uitkomst zou geven…heel graag!

En dan..bellen!

Dan komt de tweede stap..bellen naar de gynaecologie voor een afspraak. Voor mijn gevoel was dat de ‘echte’ stap. Ik weet wel dat ik heel even een traan heb gelaten omdat het voor mezelf definitief werd. De afspraak stond. Eenmaal aangemeld bij de balie is het wachten in de wachtkamer tussen de zwangere dames en kinderen. Wat ook aan de ene kant weer confronterend is. We werden opgehaald door de gynecoloog. Waar we ons verhaal hebben gedaan. Het kwam erop neer dat ik zou gaan beginnen met clomid 50mg om de eisprong op te gaan wekken zodat mijn cyclus regelmatiger zou worden. Ook kreeg ik in de eerste maand inwendige echo’s om de voortgang van de groei van de eicellen te bepalen. De eerste stap is gezet.

De volgende keer beschrijf ik in deel 3 hoe mijn ervaring was met clomid. En hoe we het medisch traject ervaren.

Geen categorie

‘Goed bedoelde adviezen’

Toen wij anderhalf jaar geleden de stap hadden genomen om zwanger te willen worden, had ik nooit kunnen bedenken in wat voor roller coaster wij terecht zouden komen. Hoeveel ‘goedbedoelde adviezen’ heb ik al wel niet gehoord. De mensen uit onze omgeving willen er vaak wel een oplossing voor geven. Hieronder mijn top 5 van ‘goedbedoelde adviezen’ die ik heb gekregen. Neem het met een tikje humor;)

1. ‘Je moet er niet teveel mee bezig zijn!’

Dat is de oplossing!..maar ergens wel een beetje lastig als je ziekenhuis in en uit gaat. Om vervolgens met je (excuses voor de taal) benen wijd te liggen en om door middel van een inwendige echo te zien of je eicellen al aan het groeien zijn. Om vervolgens een paar dagen later weer terug te komen. Ook wel lastig om ‘er niet teveel mee bezig te zijn’ als je clomid moet gebruiken op bepaalde dagen om je eisprong op te wekken. Om dan al niet te spreken over dat je precies weet wanneer de vruchtbare dagen er zijn. Maar goed ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn.

2. ‘Er zijn zoveel mogelijkheden¬†tegenwoordig’

Mee eens. Maar het feit dat je als vrouw naar een ziekenhuis moet voor je eigen vruchtbaarheidsproblemen is al een grote stap. En dan moeten de medicijnen en/of behandelingen ook nog aan slaan. Kortom; veel spanning.

3.’Je bent nog jong, je hebt nog alle tijd’

Mijn mening; hoe jong of hoe oud je bent maakt voor mij niet uit als je een kinderwens hebt. Je hebt die wens en het blijft die lange periode net zo pijnlijk als het niet lukt voor een (in hun begrippen) ‘jongere’ vrouw. Ik begrijp natuurlijk wel dat bijvoorbeeld een vrouw van 35 in een lastigere positie zal zitten als een vrouw van 26.

4. ‘laat het los’

Oke…vind ik persoonlijk een vervelende opmerking, zeker vanuit iemand die niet precies weet wat het medische traject inhoud. Dat zegt al genoeg denk ik. Ik heb liever dat je zegt dat het gewoon in de Oer Hollandse taal mooi ‘kl*te’ is dan dat ik het ‘los moet laten’.

5. ‘Het komt uiteindelijk wel goed’

Hoe weet je dat zo zeker? Heb je een glazen bol? In alle eerlijkheid ben ik op een punt dat je niet zeker weet of het goed komt. Natuurlijk blijf ik gewoon positief en gaan we ervoor. Maar als je in zo’n traject zit wekt voor mij bovenstaande alleen maar irritatie op. Het is lief bedoelt, maar het is voor mij geen geruststelling.

Bovenstaande opmerkingen krijg ik geregeld te horen, herken jij je ook in deze opmerkingen of krijg je andere opmerkingen te horen? advies

 

Geen categorie

Mijn Leven met PCOS (deel 1)

*deze Blog is geschreven uit persoonlijke ervaring en gevoelens.

Mijn verhaal begon toen ik een jaar of 14 was. Veel meisjes om mij heen werden voor het eerst ongesteld. Ik was er zelf nog niet zo heel erg mee bezig. In deze periode was ik mezelf nog erg aan het ontdekken. Ik weet nog heel goed dat ik bij een vriendin aan het logeren was toen ik voor het eerst ongesteld werd. Als meisje blijft dit een behoorlijke verandering richting het ‘vrouw’ worden.

Menstruatie bleef uit

De tweede keer dat ik ongesteld werd moet zo’n anderhalf jaar later zijn geweest. Ik weet nog goed dat ik toen al als meisje de onzekerheid had over de werking van mijn lichaam. Tijdens de gymlessen hoor ik de meiden nog ‘zeuren’ over dat ze ‘weer eens ongesteld waren’ en ‘hoe pijn het deed’. Het enige wat ik toen kon denken; ‘had ik dat maar’. In die periode heb ik het gelaten voor wat het is. Ik werd zo hooguit 2 of 3 keer ongesteld in het jaar.

De stap naar de dokter

Op mijn 18e heb ik ,toen mijn menstruatie nog steeds zeer onregelmatig was, de stap gezet om naar de dokter te gaan. De dokter heeft mij toentertijd door gestuurd naar de gynaecologie. Ik kreeg een inwendige onderzoek en er werd bloed afgenomen. Later kwam de uitslag. Ik weet het moment nog goed dat ik met de dokter aan de telefoon zat toen hij de uitslag door gaf dat ik PCOS had. De gynaecoloog gaf toentertijd aan dat ‘ik mij geen zorgen hoefden te maken over een kinderwens, daar waren vele middelen voor’. Ik was daar toen nog helemaal niet mee bezig dus liet ik dit achter mij. Wel moest ik aan de ‘pil’ om zo mijn menstruatie op gang te houden omdat ik het zo sporadisch was.

De pil

Helaas was de pil voor mij persoonlijk geen goede uitkomst. Ik merkte dat ik (zeer) gevoelig was voor de hormonen waardoor ik later ook een lichtere pil heb gekregen. Helaas zorgde deze voor vele doorbraakbloedingen. Na veel gehuil, depressiviteit en onmacht had ik besloten om met de pil te stoppen. Ik wilde kijken wat mijn lichaam uit zichzelf kon doen.

Vertrouwen in lichaam kwijt

Graag wil ik stil staan bij het feit dat ik in die periode heel erg heb geworsteld met het functioneren van mijn lichaam. Een menstruatie stond voor mij gelijk aan vrouwelijkheid. Het feit dat ik het maar 3 keer in het jaar werd heeft mij veel onzekerheid gegeven. Ik had toen het gevoel dat weinig mensen mij echt begrepen. Ik kreeg regelmatig goed bedoelde opmerkingen zoals ‘lekker hoor dat je maar zo weinig ongesteld ben’. Ik dacht als meisje altijd al door, en wilde later ook graag moeder worden daarom klopte deze opmerkingen voor mij niet.

Pcos; het blijft een Klap

Ieder zijn verhaal met pcos begint anders. Misschien kwam jij er pas later achter doordat je altijd de pil heb geslikt, maar de basis blijft altijd hetzelfde; Je lichaam doet uit nature niet wat het moet doen. Hoe je het ook wend of keert, hoe jong of hoe oud je bent, dit blijft altijd een klap waar emoties bij horen. Het is normaal dat je daar kwaad, boos, gefrustreerd of verdrietig over bent. Ik denk dat het belangrijk is dat je deze gevoelens van jezelf erkent en jezelf de kracht vind om hiermee om te gaan.

Binnenkort komt deel 2 van ‘mijn leven met pcos’ waarin ik verder vertel hoe mijn leven momenteel met pcos is en hoe we het medisch traject in zijn gegaan. Heb jij ook deze gevoelens ervaren toen je voor het eerst te horen kreeg dat je PCOS had?