Geen categorie

Het is echt waar; onze wens is uitgekomen..

Vol spanning zaten mijn vriend en ik te wachten op onze eerste echo. Mijn gevoelens op dat moment waren heel rustig en probeerde op weinig te hopen. Weinig te hopen waarom? Omdat ik de eerste weken na de positieve test onzekere weken heb ervaren…

Bloedverlies

Een lastig begrip. Het betekend dat het 2 kanten op kan gaan. Ik heb vanaf week 5 veel bloed verloren. Ik had voor mezelf ook al op een paar momenten ‘besloten’ dat het mis zou gaan en over en uit was. Wat waren dat emotionele weken. Ik ken vele mensen in mijn omgeving met miskramen en bij mij kwam vooral de vraag naar boven ‘waarom zou het bij mij wel goed gaan’. Echter ging het bloed verlies niet achter elkaar door en had ik er geen krampen bij, toch bleef ik heel onzeker en ben ik vanaf dat moment heel neutraal gebleven. Het was echt afwachten tot de eerste echo. Het waren onzekere weken.

Misselijkheid

Na het bloedverlies begon in week 6 de misselijkheid. Misselijkheid eigenlijk de hele dag door en overgeven. Eigenlijk was ik er blij mee omdat het ergens wel het gevoel leek te geven dat er wat gebeurde in mijn lichaam. Ik weet nog goed dat ik ooit gezegd heb, omdat ik zo graag zwanger wilde worden en er alles voor over had, ik er zelfs elke dag misselijk voor wilde zijn. (Kon mezelf er soms heus wel voor vervloeken dat ik dat ooit gezegd had haha).

En…dan gaan we nu door naar de volgende

Ik weet nog goed dat ik gelijk 2 vruchtzakjes op het beeldscherm zag. Met mijn handen voor mijn mond zat ik het vol bewondering te bekijken. Onze behandelaar zei nog niks en keek eerst zorgvuldig naar het eerste vruchtje, er was een mooi kloppend hartje te zien. ‘En…we gaan nu door naar de volgende’ mijn hart maakte een sprongetje. Mijn eerste reactie was schrikken mijn tweede reactie kwam uit bezorgdheid ‘klopt het hartje wel’? Ja. Opluchting. Gelukkig.

Mooiste wens uitgekomen

Met een echo waar niet 1 maar 2 mooie vruchtjes te zien waren. Wat hebben we de afgelopen weken ook veel mee gemaakt. We lopen nu in het ziekenhuis en worden goed onder controle gehouden. Wat zijn we nu dankbaar en blij dat het zo mag zijn. Juist omdat we de onzekerheid van mijn lichaam en onze kinderwens en of het ooit zou gaan lukken sterk gevoeld hebben. Des te sterker voel ik de blijdschap en geluk dat het nu zo mag zijn. En er in mijn lichaam twee in de maak zijn. Momenteel ben ik 12 weken zwanger en hebben we de test resultaten van de combinatietest terug, deze zijn allemaal goed. Voor nu vooral genieten.

En ik hoop, hoop zo dat het voor de dames (bloggers) die momenteel bezig zijn met hun kinderwens, waarvoor ik zoveel respect heb, het allemaal snel mag gaan lukken. Ik denk echt aan jullie.

Geen categorie

Nooit durven hopen

Nooit gedacht en durven hopen dat ik dit nu zou gaan typen. Ik heb voor het eerst sinds 2 jaar positieve testen in mijn handen gehad.

Gonal F en Ovitrelle

Ik ben begonnen met hormonen spuiten (Gonal F en Ovitrelle). Voorafgaand werd helaas mijn vermoeden bevestigd bij een inwendige echo dat de clomid voor mij niks meer deed. Er groeide geen eicellen meer. Onze zeer fijne en prettige behandelaar gaf ons de keus; of over een week terug komen om wellicht te kijken of de clomid toch nog aan gaat slaan, of diezelfde dag gaan beginnen met Gonal F spuiten voor 7 dagen lang. Mijn vriend en ik hadden dit al besproken en kwamen allebij tot dezelfde conclusie; S Starten met de Gonal F.

‘Hoe gaat het met je?’

We zijn heel erg blij dat we van het ziekenhuis overgestapt zijn op deze instelling speciaal gericht op een kinderwens. Het geeft ons heel veel rust. Wat zijn deze mensen fantastisch! De vraag ‘hoe gaat het met je?’ Was de eerste welgemeende vraag die we van onze behandelaar kregen. Geestelijk is het zeer belangrijk dat het goed met je gaat. Ze gaf aan dat het een intensieve traject zou gaan worden, intensiever dan met de clomid. Samen met je partner moet je hier goed over blijven praten. We moesten een aantal keer per week terug komen om een inwendige echo te laten maken om te zien of de eicellen zouden gaan rijpen. Eigenlijk moet ik zeggen een ‘eicel’. Ze vertelde dat ze liever heeft dat er 1 gaat rijpen omdat ze kleine risico op een tweelingzwangerschap wil hebben. Eigenlijk moeten de hormonen net zo aan gaan slaan dat er 1 gaat rijpen.

Een nieuwe periode

Zo voelde het voor ons. Ik ging een nieuw traject in. Hoe zou het zijn om jezelf te moeten spuiten? Samen met mijn vriend probeerde we er wat van te maken met humor. Na een paar keer voor een echo terug te zijn gekomen bleek dat er ook 1 eitje goed aan het rijpen was. Een 2de was er ook maar bleef in groei meer achter dan de eerste. Die dag kregen we groen licht voor de ovitrelle spuit. En uiteindelijk 2 weken wachten. Ik moet eerlijk zeggen dat er nooit nooit nooit in mij op kwam dat het nu wel zou gaan lukken.

Positieve testen

Daar stond ik dan met 3 verschillende positieve testen van 3 verschillende merken. Vol ongeloof hield ik vol dat het nog van de hormoon spuit moest komen en dat ze daarom positief waren. Ik voelde me de afgelopen week niet mezelf door de hormonen, emotioneel, labieler kortom niet mezelf. Wel werd ik onzeker door het feit dat ik niet precies wist wat er met mij aan de hand was en waarom ik mij zo voelde. Een aantal dagen later..dat weekend mocht ik testen van onze behandelaar. Samen met mijn vriend s’ochtends de test gedaan. Vol ongeloof keken we naar de test, duidelijker positief kon niet. Omdat ik het nog steeds niet durfde te geloven deden we nog een digitale test. Na een paar minuten wachten verscheen er het woordje ‘zwanger’. Met tranen in mijn ogen keek ik dit aan.

Blij en angstig

Ik heel blij dat de hormonen wel wat hebben gedaan en dat ik dus zwanger kan raken. Wel voel ik de ‘angst’ dat het elk moment mis kan gaan. Helemaal vol uit blij zijn wil ik nog voor mezelf niet toelaten. De eerste echo afspraak staat gepland. Mijn eerste wens is in vervulling gegaan; een positieve test in mijn handen ervaren. Mijn aller aller grootste wens op dit moment; dat het goed zou mogen blijven gaan en dat we straks een goede echo hebben, en dit mooie nieuws echt kunnen en mogen gaan delen..

Geen categorie

De volgende Stap

Er is veel gebeurd sinds de laatste keer dat ik een blogbericht heb geschreven in december. Vandaag in deze blog vertel ik waar we nu staan.

Weg uit het ziekenhuis

Het voelde niet meer goed. Medisch; ja. Gevoel; nee. Er was geen ruimte voor menselijke gevoelens. Dit werd voor mij bevestigd nadat ik telefonisch contact had gehad met het ziekenhuis. Laat ik voor op stellen dat ik absoluut geen beller ben naar bijvoorbeeld een huisarts. Ik kan en durf van mezelf zeggen dat mijn pijngrens aardig hoog ligt. Ik kreeg tijdens mijn nachtdienst helse krampen in mijn onderbuik waardoor ik een half uur op een bankje heb moeten liggen. Gelukkig trok dit weg. De volgende ochtend dit verteld tegen mijn vriend waarna hij direct aangaf dat ik moest bellen naar het ziekenhuis want wellicht had dit met de medicijnen te maken. Ik wilde in eerste instantie niet, maar uiteindelijk toch maar gebeld naar het ziekenhuis want zoals de gynaecoloog zelf aan gaf ‘bij vragen kun je altijd terrecht’.

‘Wij weten ook niet wat er gebeurd zou kunnen zijn’

Met verslagenheid en verdriet drukte ik het gesprek weg. En nu? Ik mocht vragen stellen als ik die had maar nu door dit ene zinnetje voelde ik me ongehoord. Ik begrijp heel goed dat ze niet in mijn lichaam kunnen kijken maar enige geruststelling naar mij toe had op zijn plaats geweest. Ik ben al geen beller maar na dit zinnetje voelde ik me compleet aan de kant gezet. Tijdens de afspraken in het ziekenhuis voelde het voor mij persoonlijk heel medisch.

Volgende stap

Het voelde niet meer prettig. Ik merkte dat ik behoefte had aan begrip en gevoel. Want de weg naar een kinderwens is niet alleen medisch. Dat heb ik wel gemerkt en gevoelt de afgelopen tijd. Wat dacht je van gevoel zoals teleurstelling die je mee maakt samen met je partner. We kregen een tip van iemand in onze omgeving om het verder te zoeken. We kwamen in contact met een ‘instelling’ speciaal voor stellen met een kinderwens. Dit werd ook gewoon verzekerd net als dat je in een ziekenhuis loopt.

‘Hoe gaat het met je’

Wow. De vraag overviel me eerlijk gezegd een beetje toen ik voor het eerst bij deze nieuwe instelling binnen stapte. Mag ik daadwerkelijk vertellen hoe ik me voel? Ik merkte dat ik zo ingesteld was op het medische traject dat dit als een bijzondere vraag voelde. Onze behandelaar gaf aan dat het medische gedeelte 1 is maar het geestelijke gedeelte ook heel belangrijk is. Halleluja. Dit voelde goed. En wat een fijn gesprek. We hadden meteen een vervolg afspraak gepland waarbij mijn vriend zijn zaad ook getest zou worden en ik een echo zou krijgen. De medische gegevens werden opgevraagd bij het ziekenhuis en zo waren we overstapt naar deze fijne instelling. Inmiddels hebben we het vervolg afspraak gehad en gaan we beginnen met Gonal F spuiten. Een hormoon dat de eicellen laat groeien. Hierover zal ik in de volgende Blog meer vertellen. Ik wil graag benadrukken dat dit voor mij een persoonlijk verhaal is en dat dit niet altijd voor iedereen zo kan lopen;)

Geen categorie

‘Hoe gaat het nu eigenlijk met je?’

Helaas. Toch weer begonnen. Helaas, weer niet gelukt. En helaas vind ik dat ik er toch weer te veel mee bezig geweest. Elke maand neem ik mezelf voor om dit niet te doen. Om niet te letten op ‘signalen’ of om niet te vroeg te testen. Hoe hard ik ook tegen mezelf roep dat ik dit niet meer moet doen, hoe sneller ik het wel ‘schijn’ te doen. Tja hoe zal ik het zeggen; toch wel een beetje eigenwijs.

Maandelijkse teleurstelling

Het is elke maand een nieuwe teleurstelling om te verwerken. Elke maand lichtelijk de hoop te hebben of een ‘kans’ op een zwangerschap. Tot de eisprong voel ik mijzelf positief. Het gekke is dat zodra het wachten begint, ik momenteel de hoop alweer op geef. ‘Het zal deze keer wel weer niet gelukt zijn’. Stom he, wat zich allemaal in je hoofd kan afspelen.

Gedachten die een loopje met mij nemen

Ik moet van mezelf ook ophouden om bepaalde wensen te hebben. Zoals dat het mij op de een of andere manier gaaf lijkt om met de kerst zwanger te zijn. Waarom? Geen idee maar dat lijkt me gewoon ‘mooi’ en ‘bijzonder’. Natuurlijk weet ik dat het na deze maand er niet meer in zit. In mijn hoofd had ik al een mooie zwangerschapsaankondiging bedacht, deze maand op mijn moeders verjaardag. Misschien als je dit zo leest, en nu ik dit zelf zo letterlijk op aan het schrijven ben, vind ik het helemaal nergens op slaan. Je maakt jezelf er uiteindelijk alleen maar gek mee.

Een dag.

Een dag. Ik heb het inmiddels ontdekt. Ik geef mezelf een dag dat ik er verdrietig over mag zijn. En het werkt. Gelukkig kan ik heel goed praten met mijn vriend en dat is ook heel belangrijk. Waarom een dag? Omdat ik het voor mezelf belangrijk vind om positief te blijven. Ik kan al heel gauw in een verdrietige modus gaan zitten en erin blijven hangen. En dat wil ik ten alle tijden voorkomen. Een dag en daarna weer door gaan.

Respect

Nogmaals, ik heb zo veel respect voor vrouwen die in een medisch traject zitten voor een kinderwens. Nu pas begrijp en voel ik wat dit is en voor mijn gevoel sta ik nog aan het begin met 2 jaar. Wat er allemaal voor gevoelens bij komt kijken zoals o.a pijn, jaloezie en onzekerheid. Je wordt tijdens zo’n traject ook goed met jezelf geconfronteerd. Ik wil jullie vrouwen ook heel veel meer kracht toe wensen, want krachtige vrouwen…dat zijn wij!

Geen categorie

Mijn leven met pcos (deel 3 )

Daar stond ik met de eerste pil in mijn hand…ik mocht gaan beginnen met clomid. Ik las nog even ‘snel’ de beschrijving door waarbij ik het kopje ‘bijwerkingen’ heel vluchtig door nam. Ergens in mijn hoofd wilde niet worden beinvloed van het lezen van de bijwerkingen. Zodat ik 100% naar mijn eigen lichaam kon luisteren zonder mezelf bijwerkingen ‘aan’ te praten. Benieuwd en niet wetende hoe dit af zou lopen nam ik een grote slok water…

Eerste onderzoek

Er stonden meerdere afspraken gepland voor een inwendige echo om te zien of mijn eicellen zouden groeien door de clomid. Ergens was ik blij dat ik op mijn 18e al een inwendige echo had meegemaakt. Ik wist al een beetje wat mij te wachten stond en ging er ook heel rustig in mee. Mijn vriend vond het wel spannender aangezien hij niet wist wat er zou gaan gebeuren. Ik kon hem daarin gerust stellen omdat ik er zelf rustig onder bleef. Na mezelf gemeld te hebben bij de balie begon het wachten in de wachtkamer. Ondertussen zag ik een zwangere dame overduidelijk gelukkig en blij uit de echokamer lopen met een echo in haar hand. Oh, wat verlang ik ook ooit naar zo’n moment.

Verward

We werden door de echoscopiste naar binnen geroepen, de eerste afspraak werd een feit. Na een kort en bondig gesprekje kon ik gaan liggen. Daar gingen we. De echoscopiste bekeek de echo waarna ze concludeerde dat ze nog niet goed kon zien of er eicellen aan het groeien waren. Ik moest voor een paar dagen later weer een afspraak maken en voor ik het wist stond ik weer buiten. Ik weet nog dat ik me erg verward voelde, aangezien ik niet echt wist wat ik moest verwachten, was ik voor mijn gevoel nog niet veel wijzer geworden. Snel naar de balie voor de volgende afspraak.

Goes nieuws, ze groeien!

Na de tweede afspraak ging ik al met een veel beter gevoel weg. Ze zag namelijk dat er eicellen aan het groeien waren, dus de medicatie deed wel zeker iets. Na een paar dagen moesten we voor een volgende afspraak. Nog meer goed nieuws, ze zag namelijk dat er meerdere eicellen gegroeid waren en bijna op springen stonden. Het waren er namelijk 3. Ik weet nog dat we heel blij uit de echokamer liepen, dat betekende dus dat de medicatie voor mij goed zijn werk had gedaan. Met dat feit kon ik al heel blij zijn. 

6 maanden clomid

Uit de echo’s kon worden geconcludeerd dat ik met deze dosis (clomid 50mg) op de goede weg zat. Ik mag deze 6 maanden gaan proberen, en als ik na 6 maanden nog niet zwanger ben moet ik terugkomen voor een vervolg afspraak bij mijn gynecoloog om ‘verdere’ stappen te ondernemen. Ik weet nog niet heel precies wat ze dan verder willen doen maar eerlijk gezegd wacht ik dat gewoon op dat moment af. Nu ben ik een paar maanden verder met een aantal rondes clomid. Mijn cyclus is met 32 dagen voor mezelf heel goed te noemen. En wat is dat wennen als je normaal gesproken een paar keer in het jaar je menstruatie krijgt en nu de ‘luxe’ ervaart dit maandelijks te hebben. Gelukkig gaat dit tot op heden ook nog steeds goed met de huidige medicatie. 

Bijwerkingen

De eerste maanden had ik geen last van bijwerkingen. Ik ben persoonlijk wel gevoelig voor hormonen dus ik was hier wel blij mee. De laatste maand of 2 lijkt het toch stiekem wel een beetje te gebeuren. Ik kreeg uit het niets opvliegers en voornamelijk s’nachts. Daardoor sliep ik ook wat slechter. Ook merk ik dat mijn lichaam veranderd, ik ben wat sneller aangekomen en mijn huid is veel onrustiger dan voorheen. Maar ik heb het er allemaal voor over denk ik altijd in mijn achterhoofd. Nee, het komt niet voor niks. 

Het blijft maandelijks een proces van afwachten, zoals je in mijn vorige blog hebt kunnen lezen. En uiteindelijk de teleurstelling en verdriet als het weer niet is gelukt. Ik gun mezelf een moment van verdriet, boosheid en telerustelling maar uiteindelijk probeer ik weer positief door te gaan en mij te houden aan de hoop in de volgende ronde met nieuwe kansen..De hoop om ooit een positieve test in mijn handen te ervaren. 


Geen categorie

Even geduld alstublieft..

Afwachten. Eigenlijk bestaat een kinderwens alleen maar uit wachten. Wachten op de eisprong, wachten tot de 2 weken voorbij zijn, wachten op een menstruatie of wachten tot ik hopelijk ooit voor de eerste keer in mijn leven een positieve zwangerschapstest in mijn handen hebt.

Best wel even wennen..

Omdat momenteel mijn cyclussen kort op elkaar zijn, waar ik super blij mee ben, is voor mij het ‘wachten’ veel korter geworden. In het begin een vreemde gewaarwording aangezien ik maar 5 keer in het jaar mijn menstruatie kreeg. Dat betekend dat voor mij de eisprong en mentruatie ook veel vaker voor komt. Best wel even wennen maar wel heel fijn. Ik ben er zeer dankbaar voor. 

Luxe

Vroeger nam ik maar de gok wanneer ik ongeveer mijn eisprong kon verwachten en mede daardoor was het wachten veel langer. Nu voelt het als een ‘luxe’ dat het wachten veel korter op elkaar zit. Ondanks dat ik wil benadrukken dat ik onwijs dankbaar ben voor deze korte cylussen (als dat al niet duidelijk was;) vond ik het in het begin soms wel lastig om af te wachten. Ik merkte dat ik erg gefocust op mijn lichaam was en daardoor heb ik onderhand wel alle ‘kwaaltjes’ gevoeld.

Zwangerschapstesten versleten

Ik moet bekennen dat ik inmiddels aardig wat zwangerschapstesten heb versleten. Achteraf gezien ook best wel onnodig veel maar toch hoopte ik telkens op dat 2de streepje. Ik begon meestal al een paar dagen voordat mijn menstruatie zou moeten beginnen. Bij een negatief resultaat zei ik telkens tegen mezelf dat het misschien over 2 dagen wel positief kon worden. Het komt erop neer dat je eigenlijk op dat moment nog geen zekerheid hebt. Ik weet het nu en probeer het ook gewoon niet te doen. Het beste voor mezelf is om gewoon te wachten tot de dag (of mooier) na de NOD.

 Je wordt er niet ‘meer’ zwanger van

Ik denk dat ik alle ‘kwaaltjes’ in het begin wel heb gevoeld. Dan is alles nog nieuw en spannend. Alleen het lastige is dat ‘menstruatiekwaaltjes’ veel lijken op ‘zwangerschapskwaaltjes’. En oh het internet, google is mijn grote vriend. Hoe vaak ik daar wel niet alles heb opgezocht over zwangerschap(kwalen). Onderhand kan ik mijn conclussie daar wel uit trekken; je wordt er niet ‘meer’ zwanger van.

Wat heb ik geleerd 

…Het klinkt veel makkelijker dan gezegd maar om eigenlijk simpelweg te wachten tot dat mijn menstruatie door komt. Voor mijn gevoel ken ik mijn lichaam goed en merk ik ook gauw genoeg of ik wel of niet zwanger ben. Ik moet zeggen sinds ik dit zo doe geeft het mijzelf veel meer rust. Eigenlijk doe ik nu pas echt een test als ik ‘overtijd’ zou zijn. Maar dit is tot op heden nog niet voorgekomen. Maar hierbij wil ik wel benadrukken; je moet doen waar jij je goed bij voelt.

 

Geen categorie·reageren

‘Hoe heurt het eigenlijk’

….Hoe vaak heb ik het eigenlijk wel niet gedacht. Want hoe mag je jezelf voelen als het zwanger worden niet wil lukken? Hoe mag je om gaan met teleurstellingen? Praktisch gezegd; wat is normaal om te voelen?

Terugkerende teleurstelling

Voordat we onze kinderwens in vervulling wilden laten gaan had ik nooit kunnen bedenken wat voor ‘impact’ dat zou hebben op jezelf en je partner. Laat staan hoe het zou voelen om met terugkerende teleurstellingen om te gaan. Ik praat nu natuurlijk uit mijn eigen ervaring en deze gevoelens kunnen per vrouw, karakter of persoon verschillen. Ook hoe je ermee om gaat. Persoonlijk voel ik me verdrietig als ik weet dat ik weer niet zwanger ben. Ik kan van nature veel nadenken en uiteindelijk gaan doem denken. Dat erken ik ook van mezelf en dat kan mijn valkuil zijn. Gelukkig heb ik een vriend waar ik veel mee kan praten en die mij heel goed kent. Ik weet dat ik ergens weer de knop om moet draaien om met ‘positiviteit’ door te gaan. Dat gaat mij de laatste tijd ook wel goed af.
Hoe mag ik reageren?

Ik heb mezelf regelmatig afgevraagd hoe ik ‘mag’ reageren als ik weer niet zwanger ben. In de week naar het ‘spannende’ moment probeer ik er zo weinig mogelijk mee bezig te zijn. Ja. Het klinkt makkelijker dan gezegd maar ik weet nog goed dat toen we pas waren begonnen ik er te op gefocust was. Ik heb alle kwaaltjes wel gevoeld. Nu moet ik zeggen dat het wel aardig lukt om er zo min mogelijk mee bezig te zijn. Als uiteindelijk blijkt dat ik niet zwanger ben blijft dat een teleurstelling hoe je het ook wend of keert. Ik ben er ook elke keer wel weer verdrietig over. Het blijft een terugkerend ‘verhaal’. 

Jaloezie?

Ook zal je zien dat er in mijn omgeving in de tussentijd dat wij voor onze kinderwens gaan, er een aantal vrienden en familie hun eigen zwangerschapsaankondiging hebben gedaan of inmiddels al een baby hebben. Ik gun het iedereen, en dat meen ik uit de grond van mijn hart, laat ik dat voor op stellen. Maar het blijft ergens een steek. Wat zijn die gevoelens? Jaloezie? Verdrietig? Boos? Mag dat wel? Is dat wel normaal? Hoe vaak ik dat mezelf wel niet heb afgevraagd. Aangezien ik nog nooit een boek ben tegen gekomen met ‘Weer niet zwanger voor Dummies’ denk ik eigenlijk dat uit eigen ervaring het antwoord simpelweg ‘ja’ is. Ik ben ook maar een mens en als je met zo’n verlangen je het dichtbij in je omgeving wel ziet gebeuren, doet dat ergens toch een beetje zeer. In sommige gevallen weet ik dat het binnen een of twee pogingen is gelukt (misschien vraag je je af hoe weet je dat? Sommige mensen vinden dat een prestatie dat moet worden vermeld..) oei, dat geef nog extra een steek.  

Stemmetje in mijn hoofd

Natuurlijk zegt er tegelijkertijd ook een stemmetje in mijn hoofd dat ik niet te veel moet ‘zeuren’. Ik ken in mijn omgeving ook een aantal mensen die veel teleurstellingen hebben moeten doorstaan mbt een kinderwens. Ik kan je wel vertellen; Ik heb zo’n enorm veel respect voor hen die dit mee maken!

Het mag.

Mijn conclusie; Ik denk dat het belangrijk is dat je van jezelf erkent dat je deze gevoelens hebt. Het mag.