Geen categorie

De volgende Stap

Er is veel gebeurd sinds de laatste keer dat ik een blogbericht heb geschreven in december. Vandaag in deze blog vertel ik waar we nu staan.

Weg uit het ziekenhuis

Het voelde niet meer goed. Medisch; ja. Gevoel; nee. Er was geen ruimte voor menselijke gevoelens. Dit werd voor mij bevestigd nadat ik telefonisch contact had gehad met het ziekenhuis. Laat ik voor op stellen dat ik absoluut geen beller ben naar bijvoorbeeld een huisarts. Ik kan en durf van mezelf zeggen dat mijn pijngrens aardig hoog ligt. Ik kreeg tijdens mijn nachtdienst helse krampen in mijn onderbuik waardoor ik een half uur op een bankje heb moeten liggen. Gelukkig trok dit weg. De volgende ochtend dit verteld tegen mijn vriend waarna hij direct aangaf dat ik moest bellen naar het ziekenhuis want wellicht had dit met de medicijnen te maken. Ik wilde in eerste instantie niet, maar uiteindelijk toch maar gebeld naar het ziekenhuis want zoals de gynaecoloog zelf aan gaf ‘bij vragen kun je altijd terrecht’.

‘Wij weten ook niet wat er gebeurd zou kunnen zijn’

Met verslagenheid en verdriet drukte ik het gesprek weg. En nu? Ik mocht vragen stellen als ik die had maar nu door dit ene zinnetje voelde ik me ongehoord. Ik begrijp heel goed dat ze niet in mijn lichaam kunnen kijken maar enige geruststelling naar mij toe had op zijn plaats geweest. Ik ben al geen beller maar na dit zinnetje voelde ik me compleet aan de kant gezet. Tijdens de afspraken in het ziekenhuis voelde het voor mij persoonlijk heel medisch.

Volgende stap

Het voelde niet meer prettig. Ik merkte dat ik behoefte had aan begrip en gevoel. Want de weg naar een kinderwens is niet alleen medisch. Dat heb ik wel gemerkt en gevoelt de afgelopen tijd. Wat dacht je van gevoel zoals teleurstelling die je mee maakt samen met je partner. We kregen een tip van iemand in onze omgeving om het verder te zoeken. We kwamen in contact met een ‘instelling’ speciaal voor stellen met een kinderwens. Dit werd ook gewoon verzekerd net als dat je in een ziekenhuis loopt.

‘Hoe gaat het met je’

Wow. De vraag overviel me eerlijk gezegd een beetje toen ik voor het eerst bij deze nieuwe instelling binnen stapte. Mag ik daadwerkelijk vertellen hoe ik me voel? Ik merkte dat ik zo ingesteld was op het medische traject dat dit als een bijzondere vraag voelde. Onze behandelaar gaf aan dat het medische gedeelte 1 is maar het geestelijke gedeelte ook heel belangrijk is. Halleluja. Dit voelde goed. En wat een fijn gesprek. We hadden meteen een vervolg afspraak gepland waarbij mijn vriend zijn zaad ook getest zou worden en ik een echo zou krijgen. De medische gegevens werden opgevraagd bij het ziekenhuis en zo waren we overstapt naar deze fijne instelling. Inmiddels hebben we het vervolg afspraak gehad en gaan we beginnen met Gonal F spuiten. Een hormoon dat de eicellen laat groeien. Hierover zal ik in de volgende Blog meer vertellen. Ik wil graag benadrukken dat dit voor mij een persoonlijk verhaal is en dat dit niet altijd voor iedereen zo kan lopen;)