Geen categorie

Mijn leven met PCOS (deel 2)

In deel 1 heb je kunnen lezen hoe ik te horen kreeg dat ik pcos heb en hoe ik daarmee om ben gegaan. In deel 2 vertel ik wat meer over hoe we er nu in staan en hoe we in het medisch traject terecht zijn gekomen.

Praten, praten en nog eens praten

Op het moment dat ik mijn huidige vriend leerde kennen, voelde ik mij regelmatig ‘ongelukkig’ om het feit dat ik pcos heb. Gelukkig had hij alle begrip en liet hij regelmatig weten dat hij, mochten we klaar voor kinderen zijn, er alles aan zou willen doen om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Daar was geen twijfel over mogelijk voor hem. Ik denk dat het goed is om dit ook goed bespreekbaar te maken met je vriend/man. Want zodra je het medische traject in gaat betekend dit ook wat voor je relatie. Het heeft mij altijd geholpen dat ik heel goed kon praten met mijn vriend en dat we op een lijn zitten. Veel praten, praten en nog eens praten.

Het moment is daar..

Ruim anderhalf jaar geleden hebben we samen besloten dat we ervoor wilde gaan. Mijn menstruatie was nog steeds heel onregelmatig maar ik wilde toch een jaar zelf proberen zonder eventuele ‘hulpmiddelen’. Uiteindelijk heb ik ook de welbekende ovulatietesten geprobeerd maar dat was ook erg lastig om te gebruiken met een onregelmatige cyclus. Ik wist niet wanneer ik mijn menstruatie zou krijgen laat staan mijn ovulatie. Ik weet wel dat ik het toen nog wel spannend vond om zwanger proberen te raken, en ik heb denk ik wel alles gevoeld wat kon lijken op een eventuele zwangerschap..

De volgende stap

Na ruim een jaar en geen zwangerschap begon ik toch wel te twijfelen of dit voor ons zou gaan werken. Omdat ik nauwelijks mijn menstruatie kreeg en wij een grote kinderwens hadden heb ik toch uiteindelijk de stap gezet om naar de dokter te gaan. Ik heb dit nog een paar keer uitgesteld omdat ik het toch te moeilijk vond om te bellen, maar tegelijkertijd was het verlangen naar een kind ook heel groot. Ik wist in mijn achterhoofd dat de kans op een zwangerschap op deze manier heel erg minimaal was. Ondertussen speelde het ook nog mee dat een aantal vrouwen in mijn omgeving zwanger waren, dan wordt je voor je gevoel nog meer met je neus op de feiten gedrukt en dat trekt je verlangen nog meer aan.

Daar zitten we dan..

Ik zie ons nog zitten. Ik wist precies wat ik moest zeggen tegen mijn dokter. Ik wist ook wat daar de uitkomst van zou worden. Een doorverwijzing naar de Gynaecologie. Hij maakte een verwijsbrief en deze kreeg ik direct mee. Ik weet wel dat ik er ‘klaar’ voor was. Ik accepteerde dat ik de ‘hulp’ nodig had. Als dat een zwangerschap als uitkomst zou geven…heel graag!

En dan..bellen!

Dan komt de tweede stap..bellen naar de gynaecologie voor een afspraak. Voor mijn gevoel was dat de ‘echte’ stap. Ik weet wel dat ik heel even een traan heb gelaten omdat het voor mezelf definitief werd. De afspraak stond. Eenmaal aangemeld bij de balie is het wachten in de wachtkamer tussen de zwangere dames en kinderen. Wat ook aan de ene kant weer confronterend is. We werden opgehaald door de gynecoloog. Waar we ons verhaal hebben gedaan. Het kwam erop neer dat ik zou gaan beginnen met clomid 50mg om de eisprong op te gaan wekken zodat mijn cyclus regelmatiger zou worden. Ook kreeg ik in de eerste maand inwendige echo’s om de voortgang van de groei van de eicellen te bepalen. De eerste stap is gezet.

De volgende keer beschrijf ik in deel 3 hoe mijn ervaring was met clomid. En hoe we het medisch traject ervaren.