Geen categorie

Mijn Leven met PCOS (deel 1)

*deze Blog is geschreven uit persoonlijke ervaring en gevoelens.

Mijn verhaal begon toen ik een jaar of 14 was. Veel meisjes om mij heen werden voor het eerst ongesteld. Ik was er zelf nog niet zo heel erg mee bezig. In deze periode was ik mezelf nog erg aan het ontdekken. Ik weet nog heel goed dat ik bij een vriendin aan het logeren was toen ik voor het eerst ongesteld werd. Als meisje blijft dit een behoorlijke verandering richting het ‘vrouw’ worden.

Menstruatie bleef uit

De tweede keer dat ik ongesteld werd moet zo’n anderhalf jaar later zijn geweest. Ik weet nog goed dat ik toen al als meisje de onzekerheid had over de werking van mijn lichaam. Tijdens de gymlessen hoor ik de meiden nog ‘zeuren’ over dat ze ‘weer eens ongesteld waren’ en ‘hoe pijn het deed’. Het enige wat ik toen kon denken; ‘had ik dat maar’. In die periode heb ik het gelaten voor wat het is. Ik werd zo hooguit 2 of 3 keer ongesteld in het jaar.

De stap naar de dokter

Op mijn 18e heb ik ,toen mijn menstruatie nog steeds zeer onregelmatig was, de stap gezet om naar de dokter te gaan. De dokter heeft mij toentertijd door gestuurd naar de gynaecologie. Ik kreeg een inwendige onderzoek en er werd bloed afgenomen. Later kwam de uitslag. Ik weet het moment nog goed dat ik met de dokter aan de telefoon zat toen hij de uitslag door gaf dat ik PCOS had. De gynaecoloog gaf toentertijd aan dat ‘ik mij geen zorgen hoefden te maken over een kinderwens, daar waren vele middelen voor’. Ik was daar toen nog helemaal niet mee bezig dus liet ik dit achter mij. Wel moest ik aan de ‘pil’ om zo mijn menstruatie op gang te houden omdat ik het zo sporadisch was.

De pil

Helaas was de pil voor mij persoonlijk geen goede uitkomst. Ik merkte dat ik (zeer) gevoelig was voor de hormonen waardoor ik later ook een lichtere pil heb gekregen. Helaas zorgde deze voor vele doorbraakbloedingen. Na veel gehuil, depressiviteit en onmacht had ik besloten om met de pil te stoppen. Ik wilde kijken wat mijn lichaam uit zichzelf kon doen.

Vertrouwen in lichaam kwijt

Graag wil ik stil staan bij het feit dat ik in die periode heel erg heb geworsteld met het functioneren van mijn lichaam. Een menstruatie stond voor mij gelijk aan vrouwelijkheid. Het feit dat ik het maar 3 keer in het jaar werd heeft mij veel onzekerheid gegeven. Ik had toen het gevoel dat weinig mensen mij echt begrepen. Ik kreeg regelmatig goed bedoelde opmerkingen zoals ‘lekker hoor dat je maar zo weinig ongesteld ben’. Ik dacht als meisje altijd al door, en wilde later ook graag moeder worden daarom klopte deze opmerkingen voor mij niet.

Pcos; het blijft een Klap

Ieder zijn verhaal met pcos begint anders. Misschien kwam jij er pas later achter doordat je altijd de pil heb geslikt, maar de basis blijft altijd hetzelfde; Je lichaam doet uit nature niet wat het moet doen. Hoe je het ook wend of keert, hoe jong of hoe oud je bent, dit blijft altijd een klap waar emoties bij horen. Het is normaal dat je daar kwaad, boos, gefrustreerd of verdrietig over bent. Ik denk dat het belangrijk is dat je deze gevoelens van jezelf erkent en jezelf de kracht vind om hiermee om te gaan.

Binnenkort komt deel 2 van ‘mijn leven met pcos’ waarin ik verder vertel hoe mijn leven momenteel met pcos is en hoe we het medisch traject in zijn gegaan. Heb jij ook deze gevoelens ervaren toen je voor het eerst te horen kreeg dat je PCOS had?